Snakes

Mithila Wildlife Trust Suspends Direct Snake Rescue Services

Leave a Comment / Snake Rescue, Snakes /

Mithila Wildlife Trust (MWT) announces the suspension of all direct snake rescue and management services, effective immediately. Since 2069 B.S. (2012–13), MWT has played an active role in snake rescue and management in Nepal. Through the safe rescue of snakes found in human settlements, the Trust has consistently worked to reduce human–snake conflict, promote public safety, and support the conservation of these ecologically important animals. Under Nepal’s current legal framework, the rescue and management of snakes found in human settlements outside national parks and wildlife reserves fall under the responsibility of the relevant Division Forest Office, local government bodies, and security agencies. Encouragingly, there are now positive examples of these government institutions effectively carrying out snake rescue and management work. As both government and non-government organisations have been undertaking similar work, there is a growing risk of duplication of services. In recognition of legal provisions, institutional responsibilities, and the need to avoid duplication, Mithila Wildlife Trust has made sustained efforts to complete the necessary legal process in coordination with concerned authorities, however, these efforts have not yet reached the expected conclusion. Therefore, in respect of Nepal’s existing legal framework and to prevent duplication of responsibilities, Mithila Wildlife Trust has decided to suspend all direct snake rescue and management services from today. This decision does not mean that MWT is stepping away from snake conservation or capacity-building. The Trust remains committed to supporting the development of skilled snake-rescue personnel, strengthening institutional capacity, and providing technical assistance. Upon request from relevant government agencies, local governments, or security bodies—and subject to the availability of financial arrangements—MWT will continue to provide technical support and training. We believe that strengthening the capacity of responsible government agencies will help ensure that citizens receive sustainable, systematic, and accountable services over the long term. This approach will ultimately benefit communities, public safety, and wildlife conservation across Nepal. Community members are kindly requested to contact the relevant Division Forest Office, the disaster-management section of their local government, or the nearest security agency if a snake is found in a human settlement. MWT also respectfully requests organisations, websites, and mobile applications that list Mithila Wildlife Trust as a snake rescue service provider to remove or update that information accordingly. Thanking you all for understanding the circumstances.

Mithila Wildlife Trust Suspends Direct Snake Rescue Services Read More »

Snake Rescue and Management Training

Building Local Capacity for Safer Snake Rescue and Human–Wildlife Coexistence

Leave a Comment / Animals, Snake Rescue, Snakes /

In Nepal’s southern plains, a snake in a home, school, farm, or public space can quickly become an emergency. Communities may be frightened, attempts to remove the animal may be unsafe, and both people and snakes face the risk of injury or death. A fast, skilled local response can change that outcome. Mithila Wildlife Trust is working to strengthen the capacity of frontline responders so that wildlife emergencies—especially snake-rescue incidents—can be managed safely, professionally, and closer to the communities that need help. Our approach is based on a simple principle: people who are already present at the local level should have the knowledge, confidence, and systems needed to respond before fear turns into harm. We support training for local-level police and emergency responders, who are often among the first people contacted when a snake enters a human settlement. At the same time, we are training local forest department personnel, including forest guards and Armed Forest Guards, to ensure that sufficient trained snake rescuers are available within districts rather than only in distant district headquarters. This locally rooted model reduces response delays and unnecessary travel costs. It also improves safety for communities while preventing the indiscriminate killing of snakes—many of which play an important ecological role by controlling rodent populations. Recent collaborations demonstrate how capacity building can create practical, lasting impact. In Mahottari, Mithila Wildlife Trust provided technical support for a two-day Wildlife Rescue, Management and Human–Wildlife Conflict Mitigation Training organised by the Division Forest Office, Mahottari. The programme brought together forest officers, forest guards, Armed Forest Guards, and representatives of community and collaborative forests. Participants strengthened their skills in wildlife rescue, safe handling, emergency response, and conflict mitigation through both classroom learning and hands-on demonstrations. Similarly, in Bara, Mithila Wildlife Trust and Save The Lives Society provided technical support for a two-day training organised by the Division Forest Office, Bara. Held at Gadhimai Collaborative Forest in Pathlaiya, the training engaged 55 frontline participants, particularly Armed Forest Guards. It covered wildlife rescue techniques, safe handling, rescue protocols, human–wildlife conflict mitigation, and practical snake-handling and rescue skills. These trainings do more than transfer technical knowledge. They build a network of capable responders who can act calmly in high-pressure situations, advise communities appropriately, coordinate safe rescue, and contribute to responsible wildlife management. For international donors, supporting this work means investing in a practical and scalable conservation solution. Funding can help expand training to more municipalities and districts; equip local responders with essential safety gear; develop emergency-response protocols and referral networks; and deliver community awareness programmes that reduce fear and prevent unsafe behaviour. The need is urgent, but the solution is achievable. When municipal responders, local police, forest personnel, and community institutions are equipped to respond safely, communities become more secure and wildlife has a better chance of survival. Mithila Wildlife Trust is committed to working with government agencies, local communities, conservation partners, and donors to build this frontline capacity—one trained responder, one municipality, and one district at a time.

Building Local Capacity for Safer Snake Rescue and Human–Wildlife Coexistence Read More »

Practical Session for Emergency Responders

घरमा सर्प देखिनु आपतकालीन अवस्था हो : उद्धार र सुरक्षित स्थानान्तरणको जिम्मेवारी स्थानीय सरकारले लिनुपर्छ ।

Leave a Comment / Snake Rescue, Snakes /

घरभित्र सर्प पस्दा मानिसको पहिलो प्रतिक्रिया प्रायः डर हुन्छ। परिवारलाई बालबालिका, ज्येष्ठ नागरिक र घरपालुवा पशुको चिन्ता हुन्छ। चारैतिर डर र हल्ला भएको अवस्थामा सर्पसमेत तत्काल मारिने जोखिममा पर्छ। यो केवल वन्यजन्तुसम्बन्धी विषय होइन; मानिस र सर्प दुवैका लागि आपतकालीन अवस्था हो। मिथिला तथा तराईका धेरै स्थानमा तालिमप्राप्त सर्प उद्धारकर्ता जिल्ला सदरमुकाममा मात्र उपलब्ध हुन्छन्। दुर्गम वा टाढाका वडामा रहेका परिवारसम्म उद्धारकर्ता पुग्न कम्तीमा एक घण्टा वा अझ बढी समय लाग्न सक्छ। यो बीचमा डर बढ्छ, मानिसले आफैँ सर्प समात्ने वा मार्ने जोखिमपूर्ण प्रयास गर्न सक्छन्, र सर्पदंश वा सर्प मारिन सक्ने सम्भावना बढ्छ। टाढाबाट उद्धारकर्ता बोलाउँदा यात्रा तथा आर्थिक खर्च पनि धेरै पर्न सक्छ। यसलाई अरू कसैको जिम्मेवारी भनेर स्थानीय सरकारले पन्छाउन मिल्दैन। नगरपालिका तथा गाउँपालिकासँग विपद् व्यवस्थापन र आपतकालीन सहयोगका संरचना छन्। धेरै स्थानीय तहमा नगर प्रहरी वा स्थानीय प्रतिकार्य टोली पनि छन्, जसले नागरिकलाई आपतकालमा सहयोग गर्ने जिम्मेवारी लिएका हुन्छन्। घर, विद्यालय, कार्यस्थल वा सार्वजनिक स्थानमा सर्प देखिनु पनि यस्तै आपतकालीन अवस्थाका रूपमा स्वीकार गरिनुपर्छ। स्थानीय स्तरमै सम्भव छ प्रभावकारी प्रतिकार्य हरेक स्थानीय तहले वडा स्तरसम्म पुग्ने सर्प उद्धार तथा प्रतिकार्य प्रणाली विकास गर्नुपर्छ। नगर प्रहरी र विपद् व्यवस्थापनमा खटिने कर्मचारीलाई सर्प देखिएको सूचना लिने, स्थान सुरक्षित बनाउने, समुदायलाई शान्त र सुरक्षित राख्ने तथा तालिमप्राप्त सर्प उद्धारकर्तासँग समन्वय गर्ने तालिम दिन सकिन्छ। सम्भव भएको ठाउँमा छनोट गरिएका कर्मचारीलाई सुरक्षित उद्धार र व्यवस्थापनका लागि आवश्यक तालिम तथा उपकरण उपलब्ध गराउनुपर्छ। यसको उद्देश्य अप्रशिक्षित व्यक्तिलाई सर्प समात्न प्रेरित गर्नु होइन। बरु, डराएका परिवारले घण्टौँसम्म असहाय भएर पर्खनु नपरोस् र जोखिमपूर्ण तरिकाले आफैँ उद्धार गर्ने प्रयास नगरून् भन्ने हो। प्रभावकारी स्थानीय प्रणालीमा निम्न व्यवस्था हुन सक्छन्: घर वा बस्तीमा सर्प देखिएमा सम्पर्क गर्न सकिने सार्वजनिक आपतकालीन नम्बर। प्रत्येक स्थानीय तहमा तालिमप्राप्त नगर प्रहरी वा विपद् व्यवस्थापन प्रतिकार्यकर्मी। स्थान सुरक्षित बनाउन आवश्यक आधारभूत उपकरण र स्पष्ट कार्यविधि। तालिमप्राप्त सर्प उद्धारकर्ता, वन कार्यालय, स्वास्थ्य संस्था तथा संरक्षण संस्थासँग सहकार्य। तालिमप्राप्त व्यक्तिबाट उपयुक्त र सुरक्षित वासस्थानमा कानुनसम्मत स्थानान्तरण। जनचेतना: सर्पबाट टाढा रहने, बालबालिका र पशुलाई सुरक्षित राख्ने, सर्पलाई नउक्साउने वा नमार्ने, र तत्काल सहयोग माग्ने। मनरा शिसवा नगरपालिकाबाट सिक्न सकिने उदाहरण महोत्तरीको मनरा शिसवा नगरपालिका स्थानीय तहको सक्रियताले कस्तो परिवर्तन ल्याउन सक्छ भन्ने व्यावहारिक उदाहरण हो। नगरपालिकाले आफ्नो क्षेत्रभित्रका सर्प उद्धारका घटनामा मात्र प्रतिकार्य गरिरहेको छैन, आवश्यक पर्दा छिमेकी स्थानीय तहलाई समेत सहयोग गरिरहेको छ। यसले उद्धारमा हुने ढिलाइ घटाउँछ, अनावश्यक रूपमा सर्प मारिने घटना रोक्छ र डरका बेला समुदायलाई भरपर्दो आपतकालीन सहयोग उपलब्ध गराउँछ। मिथिला वाइल्डलाईफ ट्रस्ट अन्य स्थानीय तहमा पनि यस्तै प्रणाली विकास गर्न आवश्यक सबै प्राविधिक सहयोग गर्न तयार छ। यसमा स्थानीय स्तरका नगर प्रहरी र आपतकालीन प्रतिकार्यकर्मीलाई सुरक्षित व्यवस्थापन, उद्धार समन्वय, समुदायसँगको संवाद तथा जिम्मेवार स्थानान्तरणसम्बन्धी तालिम समावेश हुन्छ। मानिस र वन्यजन्तु दुवैको सुरक्षा धेरै मानिसले विषालु र विषरहित सर्प छुट्याउन सक्दैनन्। डरको अवस्थामा हरेक सर्पलाई खतरनाक ठानिन सक्छ। तर सबै सर्प मार्नु न त सुरक्षित उपाय हो, न आवश्यक नै। सर्पले मुसालगायतका कृन्तकको संख्या नियन्त्रण गरेर पारिस्थितिक प्रणाली सन्तुलित राख्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्छन्। यसले बालीमा हुने क्षति र रोग फैलिने जोखिमसमेत कम गर्न सहयोग गर्छ। तर सहअस्तित्वको अर्थ समुदायलाई सम्भावित जोखिम एक्लै सामना गर्न छोड्नु पनि होइन। घरमा सर्प पस्दा परिवारले छिटो, भरपर्दो र सुरक्षित सहयोग पाउनुपर्छ। सर्पलाई पनि अनावश्यक रूपमा मारिनबाट जोगाउने तालिमप्राप्त प्रतिकार्य आवश्यक छ। त्यसैले स्थानीय सरकारको नेतृत्व अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छ। आगलागी, बाढी, सडक दुर्घटना र अन्य आपतकालमा प्रतिकार्य गर्न सक्ने स्थानीय तह वन्यजन्तु मानव बस्तीमा प्रवेश गर्दा पनि तयारी अवस्थामा हुनुपर्छ। स्थानीय सरकारका लागि आह्वान मिथिला वाइल्डलाईफ ट्रस्टले सबै नगरपालिका र गाउँपालिकालाई सर्प उद्धार तथा सुरक्षित स्थानान्तरणलाई स्थानीय विपद् व्यवस्थापन र आपतकालीन प्रतिकार्य योजनामा समावेश गर्न आह्वान गर्दछ। यसका लागि तालिम, उपकरण, समन्वय र समर्पित प्रतिकार्य संयन्त्र आवश्यक छ। यसलाई जिल्ला सदरमुकाममा रहेका सीमित स्वयंसेवक वा उद्धारकर्ताको भरमा मात्र छोडिनु हुँदैन। घरमा सर्प देखिनु सामान्य असुविधा मात्र होइन। यो यस्तो समयसंवेदनशील आपतकाल हो, जहाँ एउटा गलत निर्णयले मानिस वा सर्प—दुवैको ज्यान जान सक्छ। स्थानीय सरकार नागरिकको सबैभन्दा नजिकको सरकार हो। त्यसैले मानिस र सर्प दुवैका लागि समुदायलाई सुरक्षित बनाउने जिम्मेवारी, उपस्थिति र अवसर स्थानीय सरकारकै हातमा छ।

घरमा सर्प देखिनु आपतकालीन अवस्था हो : उद्धार र सुरक्षित स्थानान्तरणको जिम्मेवारी स्थानीय सरकारले लिनुपर्छ । Read More »

Doodh (Milk) and Laba (Buffed Paddy) offered to Snake-God during Bishara Festival in Mithila region

विशारा पर्वमा सर्पलाई दूध र लावा अर्पन गरिनुको कारण

Leave a Comment / Blog, Snakes, Wildlife /

मानव र सर्पबीच करिब ७० लाख बर्षभन्दा बढी देखि जैविक सम्बन्ध रहेको छ भने अफ्रिका र यूरोपको गुफामा भेंटिएको तस्विरले करीब १०,००० बर्ष ईसापूर्व भन्दा पूराना र ईण्डस भैलि सिभिलाईजेसनमा करीब ३,००० बर्ष ईसापूर्व भन्दा पूराना धार्मिक र साँस्कृतिक सम्बन्ध रहेको अनुमान गर्न सकिन्छ । प्राकृतिक आहाराको आधारमा यिनीहरुलाई सात प्रकारको समूहमा बिभाजन गर्न सकिन्छ । १. मुसा खाने सर्प (Rodent-eating snakes (Rodentivores)) यसभित्र धामिन जस्ता सर्पहरु पर्छन जसले खेतबारी र मानव वस्तिभित्र भएका मुसाको संख्या नियन्त्रण गरेर मानवलाई सघाएको हुन्छ । २. चराचुरुंगी, अन्डा, मुसा आदि  खाने सर्प (Bird and Egg-eating snakes (Ornithophages & Oophages)) जसभित्र अण्डा खाने सर्प (Dasypeltis) रुख सर्पहरु पर्छन् । केही सर्पहरुमा लचिलो जौ र साना दाँतहरु भएकोले यिनीहरु सिँगो अण्डा नै निल्न सक्छन् । ३. उभयचर वा साधारण भाषामा भ्यागुता खाने सर्प (Amphibian-eating snakes (Batrachophages)) जसभित्र पानी सर्पहरु र हरियो रुख सर्पहरु पर्छन् । यिनीहरु मुख्य रुपमा अत्यधिक बर्षा हुने र सिमसार क्षेत्रहरुमा बस्न रुचाउँछन् । ४. माछा खाने सर्प (Fish-eating snakes (Piscivores))  जसभित्र समुन्द्री सर्पहरु र Tentacles सर्प जस्ता सर्पहरु पर्दछन् । ५. सरीसृप खाने सर्प (Reptile-eating snakes (Ophiophages)) जसभित्र राजगोमन र ईण्डिगो सर्पजस्ता सर्पहरु पर्दछन् । यसभित्र पर्ने सर्पहरु प्रायः अर्का विषालु सर्पहरुको बिष बिरुद्ध प्रतिरोधक क्षमता विकास गरेका देखिन्छन् । ६. कीरा-फट्यांग्रा खाने सर्प (Invertebrate-eating snakes (Insectivores)) जसभित्र वर्म सर्पहरु, अन्धो सर्पहरु र थ्रेड सर्पहरु पर्दछन् । प्रायः साना र माटो कोट्याउने (burrowing) सर्पहरु यसभित्र पर्दछन् । ७. स्तनधारी जनावर खाने सर्प (Mammal-eaters Snakes (Large-prey specialists)) जसभित्र अजिंगर र एनाकोण्डा जस्ता सर्पहरु पर्दछन् जसले मृग, बाख्रा जस्ता जनावरहरुलाई सिंगो निल्न सक्छन् । प्राकृतिक रुपमा यसले वालीनाली क्षती पूर्याउने साना–साना किरा फट्यांग्रा र मुसाहरुको संख्या नियन्त्रण गरेर यसबाट मानव प्रजातीलाई हुने क्षती न्यूनीकरण गर्ने देखि आफै पनि केही चराहरु, स्तनधारी जनावर र मानवको आहारा भईदिएर जिवनचक्रमा शिकारी र शिकार दुबैको भूमीका निर्वाह गर्दछन् । यसरी बुझ्दा सर्पहरु पूर्ण रुपले मांसाहारी प्राणी भएकोले यिनीहरु बाँच्नका लागि आफ्ना आकार, बसोवास क्षेत्र र शिकार रणनितीको आधारमा पूर्णरुपमा साना देखी ठूला आकारका जिव जन्तुमा आश्रीत हुन्छन् र वनस्पतीसँग सम्बन्धित कुनै पनि प्रकारका आहारासँग पर सम्म यसको कुनै सम्बन्ध छैन । साँस्कृतिक रुपमा अति नै वैज्ञानिक मानिने मिथिला क्षेत्रमा नागपंचमी (जसलाई स्थानिय रुपमा बिशारा पूजा भनिन्छ) पर्वमा दूध र लावा सर्पको देवता विशारा बाबालाई अर्पन गर्ने चलन छ । धानलाई पहिला–पहिला माटोको भाँडोमा र अहिले फलामको ताबामा बालुवा तताएर त्यसभित्र भुटेर धान पड्केर आफै बाहिर निस्केको चामललाई लावा भनिन्छ । दूध–लावा अर्पन गर्ने भनिए पनि ताँत्रिक बिधीबाट लावामा मुसाको दुलोबाट निस्केको माटो र ठाडो फलेको सरसोको दानालाई हाथमा राखेर ५ देखी १० मिनेटसम्म मन्त्रोचारण गर्दै यो मिश्रणलाई मल्ने गरिन्छ । यसरी हाथमा मल्ने प्रक्रियामा मुसाको गन्ध मिसिएको माटो र सरसोबाट निस्केको तेल मिसिएर लावालाई धेरै नै सुगन्धित बनाऊँछ । यो प्रक्रिया साँझ तिर पूरा गरिन्छ र राती अलि चाँडै खाना खाएर सबै जना सुत्न गएको बेला घरको सबै भन्दा बृद्ध सदस्यले घर वरिपरि लावा छर्किनुहुन्छ साथै एउटा मुख फराकिलो भएको कचौरामा शुद्ध गाईको दुध अलग–अलग ठाऊँमा राख्ने चलन छ । यसरी प्राकृतिक रुपमा आहाराको लागि सर्पसँग कुनै सम्बन्ध नरहेको दूध र लावा विशारा बाबा (सर्पको देवता) लाई अर्पण  गर्ने चलन पुस्तौ देखि चलिआएको छ । लाखौ बर्षको जैविक सम्बन्ध भएको नाताले सर्पको प्राकृतिक आहारा र वानीव्यहोरासँग प्रत्यक्ष जानकार रहेको मानवले सर्पको देवतालाई सर्पले खाँदै नखाने दूध र लावा अर्पण गरेको देखेर आश्चर्य लाग्नु र यसलाई हाम्रा पूर्वजद्वारा थोपरिएको एउटा अन्धविश्वास मान्नु स्वभाविक देखिन्छ । तर यो कुनै अन्धविश्वास नभएर मानव र सर्प बीचको सहअस्तित्वलाई स्विकारेर लाखौ बर्ष देखी सँगै बस्दै आईरहेका सर्पलाई बर्षाको मौसममा चारै तिर पानी भरेर उनीहरु आफ्नो दुलो भित्रबाट निस्केर नजिकै अग्लो ठाऊँमा मानव वस्ति वरिपरी ज्यान जोगाउन लुकेर बसिरहेको अवस्थामा आहारा पाउन सहज हुने वातावरण पनि निर्माण गर्ने र सोही अवसरमा यस मौसममा घर भित्र रहेर मानवलाई दुखः दिने साना–साना किरा–फट्यांग्रा, माउसुली, भ्यागुता र मूसा प्रजातीको संख्या नियन्त्रण गर्नका लागि वैज्ञानिक तरिकाले निर्माण भएको व्यवधान हो । साँस्कृतिक रुपमा अर्पन गर्ने तेल मिश्रीत लावा सर्पलाई नभएर मुसाको लागि राखिएको हुन्छ भने दूध कमिला र स–साना किराहरुलाई आकर्षण गर्ने तथा ती किराहरुलाई खान माउसुली र भ्यागुताहरुलाई आकर्षण हुनको लागि राखिन्छ । यसरी लावा र दूधका कारण बाहिर खुल्ला ठाऊँमा आउने माउसुली, भ्यागुतो र मूसाजस्ता जीवहरुलाई वरिपरि लुकेर बसेको सर्पहरु खान पाउन र मान्छे बस्ने कोठाभित्र नछिरुन भने आशा लुकेको हुन्छ । त्यसैले यो दूध र लावा घर वाहिर मात्रै छर्किनु पर्छ र घरभित्र होईन । २–३ दशक अघीसम्म घर बाहिर र दुलो बढी भएको खलिहान वा रुखहरुको नजिक मात्रै दूध–लावा अर्पन गर्ने चलन थियो । अहिले मान्छे बस्ने कोठा भित्र पनि छर्किन थालिएको देखिन्छ जून साँस्कृती हस्तान्तरणमा भएको भूलको रुपमा लिन सकिन्छ । शुद्ध र ताजा सरसोको तेलका साथै मुसाको दुलोभित्रको माटो मिसाईएको गन्धको तथा गाईको ताजा दूधबाट निस्केको गुलियो–खट्टो गन्धसँग बर्षाको मौसममा आद्र्र अवस्थामा एकआपसमा मिसीन जान्छन् । यसरी बनेको मिश्रीत गन्धले आकर्षण गरेर मुसाहरुलाई दुलोभित्र बाट निस्कन बाध्य पार्छ । मुसाहरुको प्राकृतिक आहारा र सम्भवतः मुसाले मन पराउने मुख्य आहाारा पनि भएकोले धान भुटेर बनेको चामल खान यिनीहरु धेरै रुचाउनु स्वभाविक हो । मूसा जातीका जनावरहरुमा गरिएको अध्ययनले पनि आद्र्र मौसममा उनीहरु कार्बोहाईड्रेट र प्रोटिनको मात्रा धेरै भएको खानेकुरा तिर धेरै नै आकर्षित हुने देखाएको छ । (प्रकाश, १९८८; बर्नेट, १९५८) । हाम्रो समाजमा पहिला देखी नै मुसा फँसाउन प्रयोग हुने पीँजडाभित्र तेल र अन्न मिलाएर राखेमा मुसालाई आकर्षण गर्ने मान्यताले पनि यस कथनलाई बल पुग्छ । यसरी बुझ्दा बिशारा पूजा मानव–सर्प सह–अस्तित्वको पर्वका प्रतिक हुन र दूध–लावा सर्पलाई खानको लागि होईन बरु सर्पलाई सहज तरिकाले खान मिल्ने गरी दुलो भित्र अथवा घरभित्र लुकेर बसेको भ्यागुता, माउसुली र मूसा जस्ता जीवहरुको संख्या नियन्त्रणका लागि अर्पन गरिने वैज्ञानिक पर्वको रुपमा मनाईंदै आएको पर्वको रूपमा रहेको अनुमान सहजै लगाउन सकिन्छ ।

विशारा पर्वमा सर्पलाई दूध र लावा अर्पन गरिनुको कारण Read More »

First record of leucism in Kraits Bungarus walli and B. niger by Mithila Wildlife Trust

Animals, Blog, Snakes, Wildlife /

It is our immense pleasure to share the news that long awaited article on “First report of leucism for the kraits Bungarus walli Wall, 1907 and B. niger Wall, 1908, with updates on their geographic distribution in Nepal (Serpentes, Elapidae)” has been published by Herpetology Notes. Being the First record of leucism for the Kraits Bungarus walli and B. niger, it is equally important to entire team. Read full article at https://www.researchgate.net/publication/344570034. Both snakes were rescued by Mr. Ganesh Sah (also co author to this article). You will be amazed to know that Ganesh Sah connected to Mithila Wildlife Trust (MWT) when he was in Class-8 in the village school. Awareness raising painting competition in the schools surrounding Dhanushadham Protected Forest connected him with us in 2015. Since then, Ganesh is active in rescue, relocation and rehabilitation of wildlife in Dhanusha district. He has rescued hundreds of reptiles personally and is assisting in day to day activities of MWT. He has keen interest in wildlife photography, birding and research in the field. Being a citizen scientist, he knows a lot about wildlife and is a leading nature guide in the area. MWT team is fond of him being passionate and dedicated towards nature and wildlife conservation since his childhood. The snake was released into natural habitat by Ganesh Sah after capturing images for record. A huge thanks to Kamal Devkota ji, Mark O Shea and Hinrich Kaisar for shaping the information into article and we all are grateful to Herpetology Notes for publishing our effort. As always, support of Divisional Forest Office, Dhanusha and staff of Dhanushadham Sub-Division Forest Office, Dhanushadham Protected Forest is always motivating factor for our conservation activities. Thank you all helping hands!

First record of leucism in Kraits Bungarus walli and B. niger by Mithila Wildlife Trust Read More »